POESIE
Ein Spiegelbild der Sunneschtraale
Es sin die Sunneschtraale
was ne dä Kopf verdrillt,
in Schönheit diin-si prahle
sin doch nur Schpiegelbild.
Ihr Schtrewe un Verlonge
geht schtets dä Sunn entgege,
wil nur – was sie empfonge
au kinne widdergebe.
Un ihre Körner tausendfach
on d Vögel sie verschenke,
bis eines Tages, altersschwach,
sie sich in Bode senke.
Un wär doch je Ebbes verbliewe,
hätt’s je noch Körner – gonze,
so wurd’s im kummend Johr ustriewe,
erwaxe junge Pflonze.
Un widder drehe si ihr Haupt
demutsvoll dä Sunn entgege,
will – wär on d Kraft vun Oowe glaubt
konn kraftvoll widder-geewe.
Un d Sunneblume all mitnonder
diin Kraft vun Oowe schbüre,
nur Mensche dappe umeinonder
un welle s nit kapiere.